‘The Lego Movie 2’: de blokjes mogen stilaan weer in de doos demorgen.be

 ‘The Lego Movie 2’: de blokjes mogen stilaan weer in de doos
Samenvatting: Meer zelfs: wij krijgen stilaan heimwee naar de tijd toen legoblokjes nog gewoon in doosjes zaten, en niet in politiek correcte boodschap bleef als een legosteentje in onze schoen de kleurrijke blokjesstad waar The Lego Movie zich afspeelde, is in dit vervolg herschapen tot een sombere, Mad Max-achtige woestenij, na een vernietigende aanval van onschuldig ogende Duplo-creaties. Nu zijn wij normaal gezien altijd geneigd om de kant van de optimisten te kiezen, maar hier moeten we Emmet toch wel echt ongelijk geven: lang niet alles is fantastisch in The Lego Movie 2. Chris Miller en Phil Lord, die de eerste film ook regisseerden maar nu enkel het scenario leveren, maken opnieuw gebruik van een simpel metaverhaaltje in de werkelijkheid – de Lego-bouwwerken van tienerjongen Finn worden bedreigd door zijn kleine zusje, dat de kelder binnenvalt met haar roze Duplo-blokken – om een avontuur te bouwen dat overloopt van fantasie en energie. The Lego Movie 2 ontpopt zich tot een ruimtesaga à la Star Wars – alsof Miller en Lord hun ontslag op de set van Solo: A Star Wars Story nog niet hadden verteerd. Chaos Al zou je soms denken dat niet zij, maar wel generaal Chaos, een van de buitenaardse schurken in dit verhaal, het script heeft geschreven. — 1 dag geleden
Lees verder op demorgen.be »

‘Fatwa’ snijdt een gewichtig onderwerp aan, maar verveelt geen moment demorgen.be

 ‘Fatwa’ snijdt een gewichtig onderwerp aan, maar verveelt geen moment
Samenvatting: Maar de Tunesisch-Belgische regisseur Mahmoud Ben Mahmoud doet het met verve, door zijn verhaal op te bouwen als een staat geen noot op de soundtrack, wat het benauwende, compromisloze gevoel van de film alleen maar versterkt: Ben Mahmoud laat de spanning en de emoties voor zich is Brahim, een naar Parijs uitgeweken Tunesiër die naar zijn geboorteland terugkeert nadat zijn zoon omkomt bij een motorongeval. Het is 2013, en na de Arabische Lente hebben radicaal-islamitische groeperingen een steeds grotere impact op het dagelijkse leven in Tunis: Brahims zoon had zich bij een van die groeperingen aangesloten, en Brahim vermoedt dat zijn dood geen ongeluk was. Fatwa ontspint zich als de zoektocht van Brahim naar de waarheid, maar toont ook hoe een salafistische levenswijze de klok terugdraait. De frustratie én de nieuwsgierigheid van het hoofdpersonage zijn uiterst voelbaar in Fatwa: Mahmoud Ben Mahmoud kiest voor een sobere, minimalistische aanpak, waarin realisme belangrijker is dan spektakel, en waarbij je over de schouder meekijkt én meeleeft met Brahim – overigens uitstekend vertolkt door Ahmed Hafiene. Er staat geen noot op de soundtrack, wat het benauwende, compromisloze gevoel van de film alleen maar versterkt: Ben Mahmoud laat de spanning en de emoties voor zich spreken. — 1 dag geleden
Lees verder op demorgen.be »

‘The Old Man and the Gun’: films als deze maken ze niet meer demorgen.be

 ‘The Old Man and the Gun’: films als deze maken ze niet meer
Samenvatting: Met kleine pareltjes als Ain’t Them Bodies Saints en A Ghost Story ontpopte David Lowery zich tot een van de interessantste regisseurs van zijn generatie. Een reputatie die hij in The Old Man and the Gun moeiteloos bevestigt: een mooier afscheid had Robert Redford niet kunnen americana, eeuwige goodguy, de man met de hoeden: na 60 jaar zwaait Robert Redford af als acteur   story is mostly true”, zo belooft de generiek van The Old Man and the Gun: een stevige knipoog naar Butch Cassidy The Sundance Kid, de legendarische western met Robert Redford, die met een gelijkaardige belofte begon. De Tucker die Redford neerzet, is al even innemend en sympathiek als het blonde Hollywood-icoon zelf: The Old Man and the Gun is dan ook geen zwaar drama over het leven in de criminaliteit, maar een lichtvoetige, zwarte komedie over een vrijbuiter die zijn leven liefst volgens zijn eigen regels leidt. Met Sissy Spacek en Casey Affleck heeft regisseur David Lowery twee acteurs gecast die qua talent en charisma nauwelijks voor Redford moeten onderdoen: Affleck legt subtiele nuances in zijn rol, om te vermijden dat hij met zijn walrussnor een karikaturale flik neerzet, Spacek heeft nog altijd dezelfde, mystieke blik als in het fantastische Badlands. Het is maar één van de vele momenten die van The Old Man and the Gun een subtiel meesterwerkje maken. — 1 dag geleden
Lees verder op demorgen.be »

Bo Burnham: “Door sociale media is de hele wereld je podium” demorgen.be

 Bo Burnham: “Door sociale media is de hele wereld je podium”
Samenvatting: Dat regisseur en scenarist Bo Burnham in zijn eerste film veel aandacht besteedt aan de rol van internet en sociale media, is geen verrassing: de intussen 28-jarige Amerikaanse comedian werd zelf wereldberoemd via YouTube. De tientallen miljoenen views die hij daar oogstte, vertaalden zich al snel in optredens over de hele wereld en een reeks eigen comedyspecials, de laatste twee in opdracht van absoluut succesverhaal, maar achter de schermen viel er weinig te lachen: voor elke show werd Burnham geplaagd door zware angstaanvallen. Ik probeerde iedereen ervan te overtuigen dat ik meer was dan some kid from the internet, maar dan pitchte ik wel een film over a kid from the internet”, lacht hij. Maar van één ding was hij wel zeker: “Als er iemand de wereld van het internet kent, dan ben ik het. Hun generatie wordt voortdurend bestempeld als narcistisch, maar we staan er niet genoeg bij stil dat ze zich door de alomtegenwoordigheid van sociale media misschien wel verplicht voelen om narcistisch te zijn, of toch om de hele tijd over zichzelf na te denken. — 2 dagen geleden
Lees verder op demorgen.be »

‘Trio’: degelijke film, matig scenario demorgen.be

 ‘Trio’: degelijke film, matig scenario
Samenvatting: Zeg van Bruno Vanden Broecke, Matteo Simoni en Ruth Beeckmans wat je wil, maar ze zijn niet bang om risico’s te nemen. Vanden Broecke en Simoni spelen dan wel archetypes die we van hen gewoon zijn, maar ze doen dat met voldoende panache om niet in karikaturen te vervallen. Elke emotie, elke frustratie en elke gedachte wordt letterlijk uitgesproken: de eerste tien minuten, bijvoorbeeld, dienen vooral om te benadrukken dat Wim een érg negatieve kijk op de wereld heeft. Het anderhalf uur dat daaraan vooraf gaat wordt getypeerd door saaie eenduidigheid en een gebrek aan filmisch talent van Brutteo verdient een betere tekst. Maar het scenario is veel te middelmatig om van een echt sterk debuut te kunnen spreken. — 4 dagen geleden
Lees verder op demorgen.be »